چون سطل آهنی می تواند برق را هدایت کند.
بنزین یک ماده بسیار عایق است، و قابل اشتعال و انفجاری است. در هنگام حمل و نقل، بشکه های بنزین مدام در حال تکان دادن هستند که باعث برخورد و مالیدن بنزین به دیوار داخلی بشکه ها می شود که برق ساکن زیادی تولید خواهد کرد. آهن هادی خوبی از برق است. بنابراین بشکه های آهن می توانند بارهای الکتریکی تولید شده در بشکه ها را به دنبال بدنه خودرو به زیر زمین بسازند.
سطل های پلاستیکی ساخته شده از پلی اتیلن، اگرچه نور و قوی، حمل آسان، و مقاوم در برابر اسیدها و قلیایی ها، اجسام غیر هادی هستند. بارهای تولید شده در سطل را نمی توان به زمین منتقل کرد، بنابراین بار در سطل پلاستیکی پس از رسیدن به ولتاژ خاصی به تدریج انباشته خواهد شد، جرقه الکتریکی تولید خواهد شد.
پلاستیک از مواد آلی تشکیل شده است، و بنزین مخلوطی از مواد آلی است. بر اساس اصل بدگویی مشابه، بنزین می تواند پلاستیک را حل کند، بنابراین نمی توان از بشکه های پلاستیکی برای نگه داشتن بنزین استفاده کرد.
نقطه اشتعال بنزین زیر ۲۱- درجه سانتی گراد است و غلظت بخار بنزین در فضا بین ۱٪ تا ۶٪ است، در حالت خطرناک انفجار قرار دارد. در این زمان جرقه الکتریکی تولید شده توسط الکتریسیته ساکن کافی است تا باعث فلاش ور و احتراق بخار بنزین شود. بنزين در بشکه منفجر شد. بنابراین از دیدگاه ایمنی استفاده از طبل های پلاستیکی برای حمل بنزین به شدت ممنوع است.https://www.fhpails.com/
